เป็นเรื่องแปลกทั้งๆที่ผมเป็นนิสิต จุฬา ผมกลับไม่เคย ได้มาไหว้ ลานพระบรมรูปทรงม้า หน้าพระที่นั่งอนันตสมาคมเลย แม้แต่ครั้งเดียวในชีวิต ผมจึงถือโอกาสนี้ มาไหว้ท่านเป็นครั้งแรกในชีวิต
เป็นเรื่องตื่นเต้นเล็กๆน้อยๆ ที่ปกติแล้ว วันไหว้ท่านนั้น เป็นวันพฤหัส แล้วในวันนี้วันที่ผมมาก็เป็นวันพฤหัสพอดี จะเรียกว่าเป็นเหตุบังเอิญที่ประจวบเหมาะพอดีก็ว่าได้
แต่ว่าถึงแม้วันนั้นจะเป็นวันไหว้ ท่าน แต่ที่ผมเห็นคือ มีผมคนเดียวที่มาไหว้ท่านในขณะนั้น! ผมก็ถามคนขายดอกไม้ว่า
"คนไหว้ท่านน่ะเยอะไหมครับ"
"ปกติก็เยอะน่ะค่ะ แต่ว่า ช่วงนี้ไม่ค่อยมีใครมาไหว้เลย ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันไหว้"
"ทำไมล่ะครับ"
"กลัวม๊อบกันค่ะ"
น่าแปลกที่บางทีความกลัวในสิ่งที่เรามองไม่เห็น ก็มาทำลายความศรัทธาของผู้คน
หลังจากผมได้ไหว้ท่านแล้ว วางดอกไม้ ผมก็เดินทางต่อไปยัง สถานที่สุดท้ายของการเดินเที่ยวคนเดียวของผมในวันนี้
"รัฐสภา"
ระหว่างทางเดินของผมนั้น สิ่งที่ผมได้เห็น ก็คือ ม็อบนปก ที่ประกาศต่อต้านรัฐธรรมนูญปี 50 และต่อต้านเผด็จการ แต่สิ่งที่ผมแปลกใจนั้นก็คือ ม็อบนปก นั้น "มีเพียงคนเดียว" ที่ยังอยู่ที่นั่น นอกนั้น แล้วยังคงหลงเหลือแต่ป้าย มาวางไว้หน้ารัฐสภาเท่านั้น และ เมื่อผมเดินไป จนสุดม็อบ (หรือกองแผ่นป้าย)
ผมก็ได้เจอกับ "มนุษย์" ที่ยังอยู่เพียงคนเดียวของม็อบนปก
"คุณฉลาด วรฉัตร"
ผู้ซึ่งขังตัวเองอยู่ในกรง เพื่อต่อต้านเผด็จการ เป็นระยะเวลานานแล้ว แต่สิ่งที่ผมดูแล้วรู้สึกหดหู่ใจที่สุด ก็คือ คุณฉลาดนั้น ไม่มีนักข่าว ซักคนเดียว มาทำข่าว หรือจะมีประชาชนมาสนใจ ซึ่งผมดูแล้ว รู้สึกงง และหดหู้ใจเป็นอย่างมาก
แล้วการเดินทางของผม ก็จบลง พร้อมกับ ได้มีความคิดใหม่อะไรหลายๆอย่าง เข้ามา ในหัวผม ซึ่งผมจะกล่าวต่อไป
ถ้าเกิดว่าใครจะคอมเม้น ในบทความนี้ ก็ขอให้เป็นการคอมเม้นใน เรื่องราวที่ผมได้ไปมา อย่าให้เป็นการคอมเม้นว่า ม็อบดีหรือไม่ดี สมัครดีหรือไม่ดี เพราะว่าผมเองยังไม่ได้กล่าวถึง สิ่งเหล่านั้น อย่างๆน้อยๆ ถ้าเป็นตอนหน้าผมจะออกความเห็นเกี่ยวกับการเมืองอย่างเต็มที่ และ เปิดโอกาสให้คนถกเถียงกันอย่างเต็มที่ครับ
English
